สาระ Fund วันละนิด: ในยุคที่ข้าวของแพงหันไปทางไหนไม่มีถูก ก็มีข่าวดีส่งท้ายเดือนส.ค. หลัง“คณะกรรมการค่าจ้าง กระทรวงแรงงาน” มีมติปรับ “ค่าแรงขั้นต่ำ” ขึ้น 5.02% จากอัตราเดิม เริ่มมีผล 1 ต.ค. 22 นี้ โดยปรับขึ้น “สูงสุด” 354 บาท และ “ต่ำสุด” 328 บาท


แต่การจะมองความกินดีอยู่ดีของคนในประเทศไหนนั้น ทางการจะส่องผ่าน “GDP per Capita” หรือ “รายได้ต่อหัวประชากร” ของประเทศนั้นๆ เป็นสำคัญ มาดูเป็น “รายได้/คน/ปี” ให้เห็นกันชัดๆ ไปเลย


รู้หรือไม่?...“ประชากรในโลก” มี GDP per capita 12,262.9 ดอลลาร์/คน/ปี หรือคิดเป็นเงินบาทก็ตกปีละ 441,464.4 บาท หรือเฉลี่ยเดือนละ 36,788.7 บาท


ในขณะที่ “คนไทย” มี GDP per capita ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของโลก อยู่ที่ 7,233.4 ดอลลาร์/คน/ปี หรืออยู่ที่ 260,402.4 บาท หรือเฉลี่ยต่อเดือน 21,700.2 บาท !!!


แต่ถ้าเทียบในภูมิภาค “อาเซียน” ด้วยกันแล้ว ไทยจัดอยู่ใน “อันดับ4” เป็นรองแค่ สิงคโปร์, บรูไน และมาเลเซีย เท่านั้น


แล้วแต่ละประเทศในอาเซียน มี GDP per capita เท่าไรนั้น? ทางทีมงาน ‘Wealthythai’ ได้รวบรวมข้อมูลเอาไว้แล้ว ไปดูพร้อมๆ กันได้เลย

“สิงคโปร์” คนรวยสุดมีรายได้ต่อหัว 72,794 ดอลลาร์/คน/ปี...ส่วน “เมียนมาร์” จนสุด 1,187.2 ดอลลาร์/คน/ปี

สำหรับเรื่องของ “GDP per capita” ก็จะมีเรื่องของ “ผลลิตมวลรวมภายในประเทศ” (GDP) ของประเทศนั้นๆ กับ “จำนวนประชากร” เป็น 2 ปัจจัยหลักที่สำคัญ บางประเทศมี GDP มาก แต่ก็มีประชากรมาก ตัวเลข GDP per capita ก็อาจจะไม่ได้สูงมาก


ตัวอย่างเช่น “จีน” มีรายได้ต่อหัวประชากรอยู่ที่ 12,556.3 ดอลลาร์/คน/ปี มี GDP 17.73 ล้านล้านดอลลาร์ สูงกว่า “สิงคโปร์” ที่มี GDP 3.96 แสนล้านดอลลาร์ แต่เพราะมีประชากรน้อยกว่าเพียง 5.45 ล้านคน ในขณะที่จีนมีถึง 1,412.36 ล้านคน เมื่อหารเฉลี่ยออกมาแล้ว ตัวเลข GDP per Capita ของสิงคโปร์จึงสูงกว่าจีนนั่นเอง !!!


ใน “อาเซียน” เองมีเพียง 2 ประเทศ ที่มี GDP per capita สูงกว่าค่าเฉลี่ยของโลก นั่นก็คือ “สิงคโปร์” และ “บรูไน” โดย สิงคโปร์ยังเป็นประเทศที่มีรายได้ต่อหัวของประชากรสูงที่สุดด้วย 72,794 ดอลลาร์/คน/ปี หรือประมาณ 2.62 ล้านบาท ตกเดือนละ 2.18 แสนบาท


ส่วน “เมียนมาร์” เป็นประเทศที่มีรายได้ต่อหัวน้อยสุดในกลุ่มเพียง 1,187.2 ดอลลาร์/คน/ปี หรือประมาณ 4.2 หมื่นบาท ตกเดือนละ 3.56 พันบาท เท่านั้น


ก็หวังว่าในอนาคตเศรษฐกิจไทยจะพัฒนาและยกระดับความกินดีอยู่ดีของคนไทยให้ดีขึ้นตามลำดับ  “ลดความเหลื่อมล้ำ” ในสังคม ได้เช่นกัน ไม่ใช่โตไปแล้ว “รวยกระจุก-จนกระจาย” จนกลายเป็นปัญหาระดับชาติที่แก้ไม่ตกเช่นในปัจจุบันนี้