Official Update :

“ยกระดับ” ศักยภาพของ “ห่วงโซ่อุปทาน”... ด้วย “การปรับปรุง” กระบวนการดำเนินงาน เพื่อ “เพิ่มประสิทธิภาพ” การผลิต !!!

Wealth Sustainable: ในปัจจุบัน “การประเมินมูลค่ากิจการ” มักจะผนวกปัจจัยด้าน “ความยั่งยืน” หรือ “ESG” เข้าเป็นความเสี่ยงทางการเงิน รวมถึงมีการยกระดับความเข้มงวดของการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์หรือกรอบการรายงานของกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว เช่น ESRS, CSDDD, EUDR ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้ได้สร้างความกดดันเชิงโครงสร้างต่อบริษัทไทยอย่างมีนัยสำคัญ


โดยเฉพาะขีดความสามารถในการ Comply ตามข้อกำหนดฯ ระหว่างบริษัทในสหภาพยุโรปและบริษัทไทยที่เป็น “ผู้มีส่วนได้เสียในห่วงโซ่อุปทาน” หรือ “Tier 1 Suppliers” หรืออีกนัยหนึ่งยังหมายรวมถึงบริบทในประเทศไทยเองที่มีช่องว่างของขีดความสามารถในการปฏิบัติตามข้อกำหนดฯ ระหว่างบริษัทและคู่ค้าที่เป็นผู้ประกอบการขนาดกลางและเล็ก (SMEs) ในห่วงโซ่อุปทานเช่นเดียวกัน


“สภาวะนี้มิได้เป็นเพียงปัญหาด้านการปฏิบัติการทั่วไป หากถือเป็นความเสี่ยงของคู่สัญญา (Counterparty Risk) ที่กระทบต่อเสถียรภาพของผลกำไรในระยะยาว โดยส่งผ่านในรูปแบบของต้นทุนการดำเนินงานที่สูงขึ้น ซึ่งอาจนำไปสู่การปรับลดมูลค่าที่เหมาะสม (Valuation Discount) ของกิจการ หากขาดการบริหารจัดการเชิงรุกที่มีประสิทธิภาพ”


ข้อมูลจาก “Harvard Business Review (2020)” พบว่าความเสี่ยงที่แท้จริงกว่าร้อยละ 90 มักซ่อนอยู่ในห่วงโซ่อุปทาน การกดดันราคาซื้อขายกับ SMEs ที่มีข้อจำกัดด้านเงินทุน มักบีบคั้นให้คู่ค้าต้องลดงบประมาณด้านความปลอดภัยและสิ่งแวดล้อม อาจสร้างหนี้สินที่มองไม่เห็นในระบบที่เกิดจากความเสี่ยงจากการหยุดชะงักของสายการผลิตอันเนื่องมาจากคู่ค้าถูกระงับการดำเนินงานหรือสินค้าถูกปฏิเสธจากตลาดปลายทางเนื่องจากไม่ได้มาตรฐานตามกรอบ ESG ที่กำหนด ซึ่งมีมูลค่าความเสียหายทางเศรษฐกิจสูงกว่าส่วนต่างราคาที่ประหยัดได้ในอดีตอย่างมีนัยสำคัญ


ปัจจัยเร่งที่ทำให้การบริหารจัดการคู่ค้า SMEs กลายเป็นวาระเร่งด่วน คือ การผนวกรวมของกฎหมายความยั่งยืนข้ามพรมแดนที่เข้มงวด โดยเฉพาะกฎหมาย “EU Corporate Sustainability Due Diligence Directive” (CSDDD) ที่เปลี่ยนสถานะของความรับผิดชอบด้านสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมจากความสมัครใจเป็น "หน้าที่ทางกฎหมาย" (Mandatory Obligation) บริษัทขนาดใหญ่ต้องมีกระบวนการตรวจสอบสถานะ (Due Diligence) ตลอดห่วงโซ่คุณค่า การเพิกเฉยอาจนำไปสู่ค่าปรับมหาศาลและการถูกตัดสิทธิ์จากตลาดสหภาพยุโรป


นอกจากนี้ มาตรการ “Carbon Border Adjustment Mechanism” (CBAM) ยังสร้าง “กำแพงภาษีคาร์บอน” สำหรับสินค้าส่งออก หากคู่ค้า SMEs ในไทยไม่สามารถจัดทำข้อมูลคาร์บอนฟุตพริ้นท์ที่ทวนสอบได้ สินค้าของบริษัทจะสูญเสียความสามารถในการแข่งขันด้านราคา (Competitiveness) ทันที


นัยสำคัญของกฎหมายเหล่านี้บ่งชี้ว่า “การบริหารความเสี่ยง” ไม่สามารถทำได้ด้วยการส่งแบบสอบถามอีกต่อไป แต่ต้องเกิดจากการ "ยกระดับ" และ "เปลี่ยนผ่าน" กระบวนการทำงานของคู่ค้า SMEs ให้ได้มาตรฐานสากล เพื่อรักษาอำนาจต่อรอง (Leverage) และความไว้วางใจ (Trust) จากคู่ค้าโลกที่กำลังคัดกรองห่วงโซ่อุปทานอย่างเข้มข้น



“การยกระดับศักยภาพของห่วงโซ่อุปทานต้องก้าวข้ามจากเพียงการให้ความรู้ไปสู่การปรับปรุงกระบวนการดำเนินงานเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต ซึ่งจะส่งผลบวกโดยตรงต่อต้นทุนขายและความสามารถในการทำกำไรของทั้งระบบ ดังนั้น เพื่อให้การลงทุนในการพัฒนาคู่ค้าเกิดประสิทธิภาพสูงสุด องค์กรสามารถจำแนกกลุ่มคู่ค้าตามระดับความสำคัญและผลกระทบเชิงกลยุทธ์แทนการสนับสนุนแบบทั่วไปที่ขาดทิศทางที่ชัดเจน”


องค์กรควรพิจารณา “แบ่งคู่ค้า” ออกเป็น “กลุ่มพันธมิตรรายสำคัญ” ที่ส่งผลต่อการดำเนินงานหลัก  “กลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงและมีความสำคัญ” ต่อธุรกิจซึ่งต้องการการแทรกแซงเชิงรุกเพื่อปิดช่องว่างความเสี่ยง และ “กลุ่มคู่ค้าทั่วไป” ที่สามารถหาผู้ทดแทนได้ง่าย การบริหารจัดการในลักษณะนี้สอดคล้องกับแนวทางของ  “McKinsey & Company (2024)” ซึ่งชี้ให้เห็นว่าการมุ่งเป้าไปที่กลุ่มคู่ค้าที่มีนัยสำคัญต่อการปล่อยก๊าซฯ จะช่วยให้บริษัทบรรลุเป้าหมายด้านสภาพภูมิอากาศได้รวดเร็วและคุ้มค่าที่สุด

  • สำหรับ “กลุ่มพันธมิตรรายสำคัญ” ซึ่งมีปริมาณการสั่งซื้อสูงและมีความสำคัญต่อกระบวนการผลิตหลัก บริษัทควรพิจารณารูปแบบความร่วมมือขั้นสูง เช่น การร่วมลงทุน (Joint Venture) หรือการทำสัญญาระยะยาวเพื่อสร้างหลักประกันในการพัฒนาสินค้าร่วมกัน

  • สำหรับ “กลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงแต่มีความสำคัญ”(Critical Non-Compliant) ซึ่งเป็นจุดเปราะบางที่สุดของห่วงโซ่อุปทาน บริษัทจำเป็นต้องใช้มาตรการเชิงรุก (Active Intervention) โดยส่งทีมงานเข้าไปปรับปรุงกระบวนการทำงานทันทีเพื่อปิดความเสี่ยง

  • สำหรับ “กลุ่มคู่ค้าทั่วไป” ที่สามารถหาผู้ทดแทนได้ง่าย บริษัทอาจใช้กลไกราคาตลาดและข้อกำหนดพื้นฐานในสัญญาเพื่อควบคุมมาตรฐานโดยไม่ต้องลงทุนทรัพยากรจำนวนมาก


“อย่างไรก็ตาม คู่ค้าโดยเฉพาะ SMEs มักจะมีปัญหาขาดเสถียรภาพทางการเงิน ขาดประสิทธิภาพในการใช้ทรัพยากรและการจัดการพลังงาน รวมถึง Economies of Scale ทำให้บริษัทต้องดำเนินการตรวจสอบสถานะกิจการ (Due Diligence) มีการออกแบบโครงสร้างความช่วยเหลือที่ผนวกกลไกทางการเงินเข้าไปด้วยจึงเป็นสิ่งจำเป็น และการช่วยหรือร่วมพัฒนานวัตกรรมเพื่อลดความสูญเสียในกระบวนการผลิต (Yield Improvement) เพื่อช่วยลดต้นทุน ตลอดจนบริษัทในฐานะผู้ซื้อหลักมีบทบาทสำคัญในการบริหารจัดการเพื่อลดต้นทุนส่วนเพิ่มของคู่ค้าผ่านกลไกการรวมศูนย์”


ในบริบทของ “ตลาดทุนยุคใหม่” การบริหารจัดการห่วงโซ่อุปทานไม่ได้จำกัดอยู่เพียงกรอบของความรับผิดชอบต่อสังคมหรือการปฏิบัติตามกฎระเบียบ/กฏเกณฑ์ด้านความยั่งยืน หากแต่เป็นกลไกสำคัญในการรักษาและเพิ่มพูนมูลค่ากิจการในระยะยาว ความสามารถในการผนึกกำลังกับพันธมิตรทางธุรกิจทุกขนาด ซึ่งรวมถึงขนาดกลางและขนาดย่อมเพื่อปิดช่องว่างด้านประสิทธิภาพการดำเนินการและมาตรการกีดกันทางการค้าข้ามพรมแดน ถือเป็นบทพิสูจน์วิสัยทัศน์ของผู้บริหารในการบริหารจัดการความเสี่ยงเชิงโครงสร้างที่ซับซ้อนในปัจจุบัน


ในวันนี้ การลงทุนเพื่อยกระดับคู่ค้า SMEs จึงเปรียบเสมือนการวางรากฐานโครงสร้างพื้นฐานใหม่ทางธุรกิจ ที่จะเป็นใบเบิกทางสำคัญให้บริษัทไทยสามารถเติบโตและแข่งขันได้อย่างยั่งยืนในเวทีเศรษฐกิจโลก

กลุ่มงานพัฒนาธุรกิจเพื่อความยั่งยืน ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

Most Viewed
Wealth EZ
“ตลาดขาลง-พอร์ตติดลบ”... ควรหยุด “DCA” หรือถึงเวลา “ทบทวนแผนการเงิน” ?
เมื่อ อีก 9 ชั่วโมง
Sustainability
“ESG” ไม่ใช่เครื่องการันตีผลตอบแทน... แต่เป็น "เลนส์" ที่ช่วยให้เห็น “ความเสี่ยง” & “โอกาส” ได้ครบถ้วน !!!
เมื่อ 14 ชั่วโมงที่แล้ว
Fun of Funds
“TDSFOCUS-A” ลุย “หุ้นปันผล”... สร้าง “ความมั่งคั่ง” ฝ่า “ตลาดผันผวน” !!!
เมื่อ 21 ชั่วโมงที่แล้ว
Fund Move
ผู้ถือหน่วย “GROREIT”... ชี้ “ROH” ดึงเกมยืดเยื้อ ทำเสียโอกาสครั้งใหญ่ ต้องแบกภาระพุ่งกว่า 2.7 แสนบาทต่อวัน หวั่นกระทบ “เงินกู้ออมสิน” 15 ม.ค. 27
เมื่อ 14 ชั่วโมงที่แล้ว
Stock of the Day
SET ปิดร่วง 19.36 จุด ต่ำสุดรอบ 7 เดือน ตามปัจจัยตปท. เหตุ Panic Sell หุ้น Tech โลก DELTA-KCE-HANA นำกลุ่มอิเล็กทรอนิกส์ดิ่งหนัก BDMS-RATCH สวนตลาด รับแรงซื้อหุ้น Defensive
เมื่อ 1 วันที่แล้ว
Follow Us